Dit boek brengt filosofische en theologische perspectieven op agapistische liefde samen. Het doel van de tekst is om de aard van onbegrensde liefde te belichten door verschillende en integratieve benaderingen van de kruising van het goddelijke en het menselijke. Verschillende wetenschappelijke benaderingen van menselijke vormen van liefde lijken licht te werpen op onze aard als sociale wezens. Maar in hoeverre worden de natuurlijke verlangens naar genegenheid, seksuele liefde en vriendschap vergroot, herzien, vervolmaakt of vervangen door de gave van genade? Met andere woorden, we kunnen ons afvragen hoe het komt dat agapà de natuurlijke liefdes wijzigt of vormt? Verschillende theologische en morele tradities behandelen de vraag in een nogal opzienbarend contrast. Thomisten volgen de uitspraak dat 'genade de natuur niet vernietigt, maar vervolmaakt'. Lutheranen trekken een scherp contrast tussen wet en evangelie, terwijl Wesleyanen naastenliefde zien als de heiligende kracht van de Heilige Geest. Sommige feministische theoretici zien het idee van zelfgevende liefde als tegengesteld aan echte zelfontplooiing, terwijl de neo-Kantianen liefde zien als een plicht jegens anderen en sommige Kierkegaardianen het gebod om lief te hebben zien als een ongebruikelijke manifestatie van goddelijke gebodsethiek. Deze verschillende benaderingen in het licht van hedendaags onderzoek in de natuur- en sociale wetenschappen kunnen een vruchtbare voedingsbodem bieden voor de verkenning van het snijvlak van menselijke en goddelijke liefde. Tot op heden is er geen tekst beschikbaar die wetenschappers met verschillende theologische en filosofische achtergronden samenbrengt om een interdisciplinaire dialoog aan te gaan over dit belangrijke en veel verwaarloosde aspect van het onderzoek naar de menselijke en goddelijke liefde. Dit boek biedt een belangrijke poging om de situatie te verhelpen. Taal: Engels