Gemeenschappelijke naam: Stevia Botanische naam: Stevia rebaudianaPlantfamilie: Asteraceae (zonnebloemfamilie)Gebruikt plantdeel: Bladvorm: gedroogd, heel, geplet of gepoederdRegio & habitat: Stevia is inheems in de hooglanden van Paraguay en Brazilië in Zuid-Amerika. Het groeit van nature in semi-vochtige subtropische gebieden met goed doorlatende, lichtzure bodems en geeft de voorkeur aan halfschaduw tot volle zon. De plant gedijt goed in gebieden met een constante vochtigheid en temperaturen tussen 15-30°C. Commerciële teelt heeft zich wereldwijd uitgebreid naar Japan, China, Kenia, Thailand en delen van Noord-Amerika en Europa. Traditioneel en cultureel gebruik: Inheemse Guaraní-mensen in Paraguay gebruiken al eeuwenlang steviabladeren, en noemen het "ka'a he'ê", wat "zoet kruid" betekent. Ze gebruikten de bladeren traditioneel om bittere thee te zoeten en als algemeen zoetmiddel in voedsel en dranken. Stevia werd in het begin van de 20e eeuw in de rest van de wereld geïntroduceerd en werd commercieel verkrijgbaar op de Britse en EU-markten als alternatief voor natuurlijke zoetstoffen, en won vooral aan het einde van de 20e en het begin van de 21e eeuw aan populariteit. Voorbereiding & Toepassing: Stevia bladeren kunnen vers of gedroogd worden gebruikt als een natuurlijke zoetstof. Gebruik voor thee 1-2 verse bladeren of 1/4 theelepel gedroogde geplette bladeren per kopje heet water. De bladeren kunnen 5-10 minuten worden getrokken om zoetheid te extraheren. Gedroogde bladeren kunnen worden vermalen tot poeder voor gebruik bij het bakken of worden toegevoegd aan kruidentheemelanges. Begin met kleine hoeveelheden, omdat de zoetkracht geconcentreerd is. Organoleptische tonen: Frisse groene bladeren met een mild, grasachtig aroma en intens zoete smaak, gevolgd door een lichte dropachtige afdronk. Gedroogde bladeren zijn donkerder groen tot bruin met een geconcentreerde zoetheid die 10-15 keer zoeter kan zijn dan suiker. De zoetheid heeft een schoon profiel met subtiele kruidige ondertonen.