Het is een pervers maar bijna onontkoombaar verschijnsel in de geschiedenis van gewelddadige revoluties dat na de eerste heroïsche dagen een kleurloze bureaucraat de mantel van leiderschap zal erven. In de Russische Revolutie werd Lenin gevolgd door een ploeterende Stalin in plaats van een oogverblindende Trotski. Zelfs na de Amerikaanse Revolutie haalde de gevierde Jefferson nauwelijks het ambt als president tussen twee stamgasten van de partij. De Franse Revolutie was geen uitzondering. Na het genie en het idealisme van Mirabeau, Danton en anderen die de revolutie hadden veroorzaakt, viel het in handen van een gewetenloze en sententeuze burgerlijke advocaat, die verloren was gegaan tussen de achterbanken van de eerste Staten-Generaal. Net als Stalin steeg Robespierre op door onvermoeibare partijdienst en nauwgezette aandacht voor detail, en uiteindelijk door de executie van mannen die de echte helden van de revolutie waren geweest. In tegenstelling tot Stalin was Robespierre echter een briljant redenaar die uiteindelijk op de guillotine werd vernietigd door de terreur die hij had gecreëerd om zijn rivalen uit te schakelen. In Robespierre: The Voice of Virtue heeft Otto J. Scott een ironisch portret geschetst van hypocrisie aan de macht. Deze biografie is een studie naar morele arrogantie, zelfverklaarde deugdzaamheid en de effectiviteit van brutaliteit in de positie van politiek leiderschap; het is een re-enactment van de gebeurtenissen die Robespierre de personificatie van het schrikbewind werd. Deze politieke toestand is sindsdien maar al te vaak nagespeeld. . Taal: Engels