Kants inferentialisme put uit een breed scala aan bronnen om een lezing van Kants theorie van mentale representatie te presenteren als een direct antwoord op de uitdagingen die Hume in A Treatise of Human Nature aangeeft. Kant verwerpt de conclusies die Hume trekt op grond van het feit dat deze gebaseerd zijn op Hume's theorie van mentale representatie, die Kant weerlegt door bezwaren te presenteren tegen Hume's behandeling van representaties van complexe toestanden en de aard van oordeel. In plaats daarvan combineert Kant een uiteenzetting van concepten als afleidingsregels met een gedetailleerde beschrijving van perceptie en van het zelf als de plaats van conceptuele normen om een complete theorie te vormen van de menselijke ervaring als een in wezen door regels beheerste onderneming die gericht is op het produceren van een representatie van de wereld als een systeem van objecten die noodzakelijkerwijs met elkaar verbonden zijn via causale wetten. Deze interpretatie van de historische dialectiek verrijkt ons begrip van zowel Hume als Kant en brengt Kants inzichten in mentale representatie naar voren in hedendaagse debatten in de filosofie van de geest. Kants versie van het inferentialisme is zowel bestand tegen bezwaren tegen hedendaagse verklaringen die deze als vormen van taalkundig idealisme beschouwen, als dient als een remedie tegen misplaatst Humaans sciëntisme over representatie. . Taal: Engels