In 1998 werd Estland de eerste van de voormalige Sovjetrepublieken die toetredingsonderhandelingen met de Europese Unie aanging. Sindsdien wordt het geprezen als 'de modelleerling' onder de huidige aanvragers. Deze studie traceert de opmerkelijke hervormingen die Estland in minder dan een decennium van de USSR naar de drempel van de EU hebben gestuwd. Het werk verkent ook de spanningen die inherent zijn aan het concept van een postcommunistische 'terugkeer naar Europa'. Sinds 1991 wordt het lidmaatschap van westerse transnationale organisaties consequent afgeschilderd als de beste garantie voor de onafhankelijkheid van Estland. Toch zijn de lidmaatschapscriteria die door deze organisaties worden opgelegd vaak in strijd met de nationalistische prioriteit van het herstel van een soevereine Estse natiestaat. Tegelijkertijd stelt de geopolitiek gevoelige ligging van Estland het Westen voor een dilemma, waardoor het land de 'lakmoesproef' blijft - niet alleen van de Russische bedoelingen met Europa, maar van het 'nieuwe Europa' als geheel. Taal: Engels