Ons leven speelt zich steeds meer af in steeds complexere en onderling verbonden netwerken die de grenzen vervagen die we traditioneel hebben gebruikt om onze sociale en politieke ruimtes te definiëren. Dienovereenkomstig zijn de beleidsproblemen die regeringen moeten aanpakken minder eenduidig en veel rommeliger geworden. Dit is met name het geval voor klimaatverandering, milieubeleid, vervoer, gezondheid en vergrijzing - allemaal gebieden waarop de beproefde lineaire beleidsoplossingen in toenemende mate ontoereikend zijn of falen. Wat rommelige beleidsproblemen bijzonder ongemakkelijk maakt voor beleidsmakers, is dat wetenschap en wetenschappelijke kennis zelf bronnen van onzekerheid en ambiguïteit zijn geworden. Wat als een "rationele oplossing" moet worden beschouwd, is nu zelf het onderwerp van veel discussie en controverse. Dit boek richt zich op het hardnekkige conflict dat kenmerkend is voor het beleidsdebat over rommelige kwesties. De auteur ontwikkelt eerst een kader voor de analyse van deze conflicten en past het conceptuele kader vervolgens toe op vier zeer verschillende beleidskwesties: het milieu - met de nadruk op klimaatverandering - en transport, vergrijzing en gezondheid. Aan de hand van bewijsmateriaal uit Europa, Noord-Amerika en Azië-Pacific vergelijkt het boek hoe beleidsactoren tegenstrijdige verhalen construeren om rommelige uitdagingen te begrijpen en aan te gaan. In het laatste deel bespreekt de auteur de implicaties van de analyse voor collectieve leer- en aanpassingsprocessen. Het doel is bij te dragen tot een beter begrip van beleidsvorming in het licht van onzekerheid en, belangrijker nog, praktische methoden aan te reiken voor kritische reflectie op beleid en te wijzen op duurzame aanpassingstrajecten en leermechanismen voor beleidsformulering. . Taal: Engels