Ouderdom is tegenwoordig een controversieel onderwerp. Het kan worden gezien als een demografische tijdbom of als een bron van wijsheid en ervaring die moet worden gewaardeerd en geëxploiteerd. Er is vaak discussie over hoe we ouderen waarderen en of ouder worden een aandoening is die moet worden behandeld of een natuurlijk proces dat moet worden omarmd. Karen Cokayne onderzoekt hoe het oude Rome omging met de fysieke, intellectuele en emotionele implicaties van het verouderingsproces en vraagt zich af hoe de Romeinen zelf ouderdom ervoeren en erop reageerden. Op basis van een breed scala aan hedendaags materiaal - geschreven bronnen, inscripties en visueel bewijs - brengt de studie universele zorgen in beeld, waaronder geriatrische aandoeningen, geheugenverlies en seniliteit; de status en rol van de oude seksualiteit en familierelaties. De unieke nadruk die het boek legt op zowel het individu als de reacties van de samenleving op veroudering maakt het een waardevolle bijdrage aan de studie van de sociale geschiedenis van Rome. Taal: Engels