De monografie onderzoekt de dynamiek van de identiteit van de groep in de buitenlandse beleidsvorming van monarchieën in het Midden-Oosten, vanaf de evolutie van het regionale systeem na de wereldoorlogen tot heden. Gebruikmakend van een innovatief theoretisch kader dat analyse van het buitenlands beleid in de context van autoritaire regimes en sociale identiteitstheorie combineert, theoretiseert het boek de oorsprong en innerlijke werking van een monarchale vrede tussen erfelijke regimes in het Midden-Oosten, waaronder de Golfmonarchieën, evenals Jordanië en Marokko. Hoewel het fenomeen van de democratische vrede goed ingeburgerd is in de politieke wetenschappen, betoogt dit boek dat het, net als de onderzochte monarchale vrede, in feite een subgeval is van een bredere Similar Political Systems Peace (SPSP). De theorie stelt dat monarchieën geen oorlog tegen elkaar voeren omdat ze elkaar erkennen als leden van dezelfde ingroup, wat andere mechanismen voor conflictoplossing mogelijk maakt - gedrag dat is toegestaan tegen buitenstaanders kan verboden zijn tegen leden van dezelfde club of familie. De theorie wordt geïllustreerd met tal van casestudy's die kijken naar de algemene regionale dynamiek, evenals vier cruciale gevallen van monarchale interstatelijke conflicten: de Bahreins-Qatarese betrekkingen, de Saoedisch-Hasjemitische rivaliteit en de betrekkingen tussen Koeweit en Irak en Iran en de VAE. Dit diepgaande verslag van het buitenlands beleid en de gemeenschap die monarchieën in het Midden-Oosten met elkaar verbindt, zal interessant zijn voor lezers in internationale betrekkingen, autoritarismestudies, het Midden-Oosten en de Perzische Golfpolitiek. . Taal: Engels