Dit boek onderzoekt de conceptualisering en constructie van heilige ruimte in een breed scala aan geloofstradities: christendom, hindoeïsme, islam, jodendom en de religies van Japan. Het maakt gebruik van de notie van gelaagde landschappen om de aanwas van praxis en geloof, de spanningen tussen oude en nieuwe devotionele patronen en het opleggen van nieuwe religieuze ideeën en gedragingen aan reeds bestaande religieuze landschappen te traceren in een reeks zorgvuldig gekozen locaties: Cuzco, Edo, Genève, Granada, Herat, Istanbul, Jeruzalem, Kanchipuram, Parijs, Philadelphia, Praag en Rome. Sommige hoofdstukken richten zich op het proces van het opleggen van nieuwe religieuze overtuigingen, terwijl andere zich richten op hoe overblijfselen van ontheemde religies standhielden. Ook de kruising van sacrale landschappen met politieke macht, de wereld van rituelen en de expressie van bredere culturele en sociale identiteit worden onderzocht. Cruciaal is dat het boek laat zien dat de creatie van heilige ruimte vaak meer inhield dan religieuze gebouwen en een werk was van historische verbeelding en tekstuele expressie. Hoewel het een boek is van zowel contrasten als vergelijkingen, laat het boek zien dat essentiële vragen over de locatie van het heilige en de verdinglijking ervan in het landschap werden gesteld door religieuze gelovigen in de vroegmoderne wereld. Taal: Engels