Dit boek is voor iedereen die gelooft dat goed bestuur gebaseerd moet zijn op harde bewijzen en dat onderzoek en beleid hand in hand moeten gaan. Helaas bestaat zo'n band niet. Er is eerder een aanzienlijke kloof, sommigen spreken zelfs van een diepe afgrond, tussen de productie van kennis en het gebruik ervan. Ondanks veel bewijs van het tegendeel, stellen de auteurs dat er een manier is om op een meer reflectieve manier openbaar beleid te voeren en dat er wel degelijk een honger naar bewijs en objectiviteit bestaat. Het boek is pragmatisch en put uit adviezen van enkele van de beste en meest vooraanstaande informanten uit zowel de onderzoeks- als de beleidswereld. Onderzoekers geven in hun eigen woorden een scherpe analyse van hoe de kloof tussen onderzoek en beleid kan worden overbrugd, en beleidsmakers bieden inzicht in waarom ze onderzoek gebruiken, welk soort onderzoek het meest nuttig is, waar ze het zoeken en hoe ze de kwaliteit ervan beoordelen. Het boek doorbreekt stereotypen over hoe beleidsmakers zijn en biedt een kijkje achter de schermen van hoe het beleidsproces werkelijk werkt. Lezers leren welke kennis, vaardigheden, benaderingen en houdingen nodig zijn om onderzoeksresultaten van het laboratorium naar wetgevende instanties te brengen en hoe ze hun succes daarbij kunnen evalueren. De balans tussen theorie en praktijk in dit boek zal studenten aanspreken in master- en bachelorvakken op het gebied van gezinsstudies en gezinsbeleid, onderwijsbeleid, rechten, politicologie, openbaar bestuur, volksgezondheid, sociaal werk en sociologie. Dit boek is ook interessant voor onderzoekers die hun ideeën willen inbrengen in het beleidsdebat en voor beleidsmakers die zich inzetten voor een op bewijs gebaseerde beleidsagenda. Taal: Engels