Dit boek houdt zich bezig met het argument dat religieuze tradities inherent milieuvriendelijk zijn. Maar in een ontwikkelingsland als India kan de meerderheid van de mensen het zich niet veroorloven om de 'aarde op de eerste plaats' te zetten, ongeacht de mate waarin dit idee kan worden ondersteund door hun religieuze tradities. Betekent dit dat het koppelen van religie en milieuoverwegingen een strategie is die meer geschikt is voor contexten waarin mensen een niveau van materiële zekerheid hebben dat hen in staat stelt te denken en te handelen als milieuactivisten? Deze vraag wordt benaderd aan de hand van een reeks casestudy's uit Groot-Brittannië en India. Het boek concludeert dat er een spanning bestaat tussen het 'romantische' ecologische discours dat veel westerse activisten en wetenschappers gemeengoed vinden en een meer pragmatische benadering die vaak in India wordt aangetroffen. De adoptie van milieudoelen door hindoe-rechts in India maakt het moeilijk om oprechte zorg voor het milieu te onderscheiden van de bredere politiek rond het idee van een hindoeïstische rashtra (natie). Dit leidt tot een verder niveau van analyse dat in andere studies niet is verstrekt. Taal: Engels